เส้นทางโฮจิมินห์

ส้นทางโฮจิมินห์ (ซากสงครามอินโดจีน): เกือบครึ่งศตวรรษหลังจากสงครามอินโดจีนครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงในทศวรรษ 1970 เส้นทางโฮจิมินห์หลงเหลืออยู่ไม่มากนัก มีเพียงซากปืนใหญ่และรถถังขึ้นสนิมเล็กน้อย ซึ่งยังคงเป็นเครื่องเตือนใจถึงสงครามที่โหดร้ายและไร้เหตุผลในบางแห่ง

ในแขวงคำม่วน: "การจราจร" ในสมัยสงครามส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ระหว่างหน้าผาสูงชันของที่ราบสูงนากาย-น้ำเทิน และภูเขาหินปูนที่ขรุขระ ซึ่งปัจจุบันรวมอยู่ในเขตสงวนแห่งชาติหินหนามหนอ ได้แก่ บริเวณผาตั้ง ใกล้กับจุดตัดของถนนหมายเลข 12 เข้าสู่ประเทศเวียดนาม การท่องเที่ยวได้รับผลกระทบเนื่องจากหลายพื้นที่ถูกห้ามเข้าโดยเด็ดขาด เนื่องจากอันตรายที่ซ่อนอยู่ แม้กระทั่งในพื้นที่ที่ได้รับการเก็บกู้แล้วก็ตาม ถึงกระนั้น เส้นทางบางเส้นก็ยังสามารถใช้ขี่รถจักรยานยนต์ท่องเที่ยวทางไกลได้อย่างปลอดภัย (โดยไม่เบี่ยงออกนอกเส้นทางไปทางซ้ายหรือขวา)

ลักษณะของเส้นทาง: ในความเป็นจริงแล้ว เส้นทางนี้ไม่ได้เป็นถนนเส้นเดียว แต่เป็นเครือข่ายเส้นทางขนาดเล็กที่ซับซ้อนและกว้างขวาง ซึ่งตัดผ่านป่าดึกดำบรรพ์และทึบหนา แม่น้ำ และนาข้าว โดยส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนแผ่นดินลาวเลียบชายแดนเวียดนาม เส้นทางนี้ทำหน้าที่เป็นเส้นทางลำเลียงทางยุทธศาสตร์ของเวียดนามเหนือเข้าสู่เวียดนามใต้ที่เป็น "ศัตรู" โดยประกอบด้วยทางเดินเท้าแคบๆ ถนนที่ใช้ได้ทุกฤดู สะพาน หลุมหลบภัยใต้ดิน สถานีส่งกำลังบำรุง และโรงพยาบาล รวมระยะทางหลายพันกิโลเมตรซึ่งปัจจุบันกลายเป็นเขตอนุรักษ์และมีร่องรอยประวัติศาสตร์ (เช่น หลุมระเบิด ซากอาวุธ และเส้นทางเดินทัพเก่า) ที่กระจายอยู่ตามท้องถิ่นต่างๆ ในเขตเมืองบัวละพา